Wanneer was u voor het laatst echt bang?

 In Column

Rik van Dommele, vice-voorzitter

In de afgelopen jaren heb ik vaak angst gezien. Ik zag het vooral bij patiënten die zaten te wachten op een oogoperatie. En wees eens eerlijk: blijft u rustig onder de gedachte dat je straks in een stoel zit, bij vol bewustzijn en dat er een naald in uw oog gestoken gaat worden?

Ik moest aan deze patiënten denken toen ik me mentaal aan het voorbereiden was op mijn bungy jump. Ja, u leest het goed. Ik heb mijn leven in de waagschaal gesteld. Op vakantie in Nieuw Zeeland kwam ik door Queenstown; hier werd in 1988 de bungy jump uitgevonden. Dagelijks is de krakkemikkige brug over een kloof het decor van menige sprong.

Hoewel ik niet bang ben uitgevallen, moet ik bekennen, dat ik het toch best wel spannend vond. Je staat daar op de rand van de brug met een elastiek om je enkels en tientallen meters onder je kolkt het woeste water van de Kawarau rivier. En dan komt het moment, je verzamelt al je moed, duikt in het diepe en probeert vallend als een baksteen te genieten van het avontuur. De wereld staat even op zijn kop totdat je met je hoofd het water raakt en terugveert naar de realiteit.

Je stelt je vertrouwen in mensen die goed getraind zijn in het zorgen voor jouw veiligheid. Eigenlijk niet zo heel anders dan de chirurgen, anesthesisten en de verpleegkundigen die zich inspannen om jouw operatie te laten slagen. Ziekenhuizen besteden niet voor niets veel aandacht aan het reduceren van angst en het kweken van vertrouwen.

De uitspraak van Eleanor Roosevelt (vrouw van de president Franklin D. Roosevelt) vind ik in dit verband wel opbeurend voor als ik zelf weer eens angst voel opkomen: Je krijgt kracht, moed en vertrouwen door elke ervaring waarin je de angst echt in de ogen kijkt.

Recent Posts